پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
خود کشی زمین بگیر شلیک کن! اینجا مردن ممنوع نیست کف بزن که با خودم به ساز «تانگو» به رقص بر خاستهام این سوترک از مادرم که بعد من به سبک «استرتیپ تیز» سینههایش راعریان میکند. گوشت هست: زمین زیر پایم خودکشی کرده و با این همه ساز به دور خود نمیچرخد دست ها در بلندای هوا خشک مانده اند و گداهای خیابان دهافغانان خوبتر از «وارلسون و تایوون» و... اپرا میخوانند. پسران نحست پگاههاست ساختمانهای زمین خورده ات را اسپند میچرخانند تا به قول زن «الله نور» «مو از سرت کم
نشود» گوشت هست: روی تیتر دستانت عکس انداختهاند: که زنی زخمهایش را در بشقاب میاندازد زیباییاش را بقچه میبندت و «کروموزم»های کرم زدهاش را به همسایههای کر و کورش بخش میکند. گریهدار است میدانم مگر آخرین فورمول سلاح نمیدانم چی در جهنم شلیک نمیشود؟ گوسفند! پس از این همه گرگ شدن چی میخواهی باشد؟ میدانم؛ بمبیرکها روی پلکهای تو مادر میشوند و بوی «گلBM16 » به رنگ پیراهنت نمیآید گرفتن این همه قوس ناخنک برای سرفههایت کافی نیست مگر این هفتههای خال خالی هفتهها میشود در خاطره ات مُد شده. روز های من ساری ست که نیست نارنجی رنگ گرمی ست که دیگر های مرا رنگ می زند پرنده قول دروغی که از شاخه های تو می پرد شقیقه ی شام های من پیش از خاکستری شدن سیاه بوده اند. روز های من بی جاده و پیاده رو زیر باران من راه می روند به لرزه میافتند، سرما می خورند روز های من بی چتر
و کلاه کفش های شان را پا می کنند نه ... روز های من که کفش به پا نمی کنند روز های من که پایشان برهنه نیست روز های من که پا ندا شته اند. روز های من در جایی از زمان صف بسته اند و از سفارت گمی گذرنامه می خواهند. 23 اسد ، سیزده هشتاد و هشت هدیه به چهل و دو مین سال تیرباران چگوارا به هورا های ماندگار ی که هنوز در هوا نفس می کشد ... پس از رفتن ات الاهه های مقدس هنوز از شانه هایت نیامده اند هورا هایت را از دل باد برداشته ای صدای موزه هایت را از مگرهنوز حدس کوه شدنت در کودکان و مادران ترانه هایت را برای زمستان های سرد شان خشک می کنند تفنگ ها با جیغ شان ترا حرف می زنند و گنجشکان زبان مادری شان را درگلویت جا گذاشته اند مگر هنوز شانه های زمان ابریست و ناودان ها برای تر شدن ات درد می کشند خیابان ها با صدای پا هایت به مسافرت رفته اند خسته و ژرفای آدم ماندن و مرد شدنت از تو بلند می روند با رژه های تند با سینه های حبس و همین که بهار دیر می کند جای موزه هایت پرچم سبز می شود ۳۱/۸/۸۸ درخت گریان می میری حتا اگر قرن رو برویت به گریه بیافتد حتا اگر پل های پشت سرت خراب نشوند. می میری حتا اگر ثانیه های ساعت یک تیر نخورند. شیار رگ هایت را به ریشه های هر چه نارورن بود دوخته یی دویدن پا هایت را به بال های باد مجنون بید ها را به حال خودشان گذاشته یی تا گریان باشند عرق پیشانی ات را شب بو ها به هم قرض داده اند و شبو ها شب های شبهاست، که شبنمی شدن را از یاد می کنند. من گفتنی نیستم بگذار از بلندای دلم بیافتم پسامدرن به زمین بخورم روی تیترداغ روزنامه ها، لای کتاب های تیراژ بالا، حنجره ی این همه رنگ را ازم بردارید من گفتنی نیستم در من ناودان ها خود کشی کرده اند و باران تند می بارد آتش نشانی را خبر کنید مردی نامه های عاشقانه اش را آتش می زند، کشتی نجات را به آب بیاندازید کسی در من غرق می شود. صدایم را قطع می کنی با پچ پچ این که: ـ «عشق که از سر پرید چه یک نیزه؛ چه صد نیزه» 2/ اسفند / 1387 تیتر تنهایی پر هایم را می کنم و شانه های شب زده ام را شبو می کارم سایه ام را ساز می زنم، دلم را قاط می کنم و تا می کنم در جیبم روی تیتر تنهایی ام تف می اندازم، دیوانه گی ها را از خودم می اندازم پایین تا آخرین هجای دلم می دوم... اگر فکرم بد نیست انگشت لای مو هایم می برم جمجمه ام را ناز می کنم و خود خودم را صدا می زنم هی آقا! من را ندیده ای؟ گم نه، نگو! می دانم عاقبت مچاله های مرا می خوانی و به یاد مان جنازه ی این همه کلمه و کاغذ لبخند تف می اندازی سویه ی تو چقدر در آکسیژن بلند است در پیراهن درخت چقدر می نشینی رابطه ات با باران و زمین ، چقدر نزدیک است و من در تو چه اندازه کم ام. 2/دیماه 1387 امپراتوری پلک هایت را از این همه من بر ندار، پای دلت را از گلیم دراز تر نکن من دگر دستانش بالا رفته من تسخیر شده من دگر من نیست... 2/خرداد/1385 ؟! پاکت کردن بوسه ی درخت به باد گریه دارنیست؟ نه اصلن نه همه ی باد ها از پرتگاه پلک های تو پریده اند، نخ های پیراهنت را پگاه ها به هم قرض داده اند و ترک های لب ات را به هر چه تاک بود پیوند زده اند. به من نگو: ستاره ها در خط استوای زمین زنگ زدند و لکه های ماه پس از این همه عتیقگی در موزه ی پیشانی ات پوسیدند، به من بگو: گیلاس ها هزار سال پس هنوز از پنجه های درخت آویزان اند، به یادم بیانداز دهن واژه های مست بوی شراب می دهد، در دل خاک حافظه ی «حافظ» درد می کند، و چرخش زمین از خالی شدن خم های« خیام» و چرخ افتادن معنای «مولوی» ست. از این که بگذریم شرم این همه انار به تو منتهی می شود، به شمار افتادن این همه نفس از تو بر گشته. فکر کنم اکسیژن نفسش بند می آید اگر نگاهت را از هوا برداری. 28 /فروردین / 1388
در آخرین اسکله ای که پیاده شدی به اولین «نت کافی» کابل به سیم های سرگردان این همه باد بنواز: و یا واپسین جیغ «اِلویس پریسلی» را به بازوی چپ ات اسم هر کی را خواستی دنیا را به بند دست ات ببند اش ش ش!!! ساعت چند است؟ بیست و هشت/ یک/ سیزده هشتاد و هشت هق نزن! در واپسین فرصت ماه نا شدنت از آسمان بی افت به برهنگی تیک تاک ساعت های ما دستی بکش و ثانیه های رفتن را پیراهنی از اشتیاق آمدن بده بگذار از ذهن فلج زمین بوسه این همه پا را برو بم و پیش از آن که هزاره ی دیگر اتفاق بی افتد به قرن تو ایمان بیاورم بگذار تا جنگ «رادیکال» «و مرگ زروی» سر نرسیده آخرین لبخند ات را کشف و تقسیم زخم های فلسطین تفریق قصه های عراق و مساوی سنگ پاره های کوچه های قدس کنم تا دنیا دست به نبض ات ببرد و روزنامه ها جای سرخط درشت شان لبخند ترا رسم کنند. های! های! های! ... جاده های سرخ آی! کاخ سفید به سلامتی رییس جمهور گیلاسی دیگر را پر از «جین» سرخ کن چشمت را ببند می شود در ویرانی بلند بلای انفجار لبخند کر و کور اسامه را انکار کنی و در شکم خالی کودکان کابل حدس نان را با نارنجک ... هندوکش هق نزن، نگذار از ارتفاع تو در تو کسی سقوط کند... 30 مهرماه 1387 یک چشم عینک دودی وای! بی صدایی ات عاقبت بودا را به حرف آورد در خراش حنجره ات به روسی نوشت: ـ « توریش » товарйш « ۱ و مهر دهان ات را قبل از دستخط تاریخ زد « یازدهم سپتامبر » ... جیغ می کشی، شرم می کنی، خوابت را سرباز دخترک امریکایی را به انگلیسیِ شکسته بگو: ـ آنسوترک، قیمت یک عصر فاجعه، یک ضرب گلوله، یک چشم عینک دودی، یک گونه شرم چند است؟ وای! زخم پیراهنت پیر مُرد وای! که کفشهایت کهنه شد به اولین پینه دوز « ناتو » بگو: ـ توته های تنم را به زخم های کفش ات پینه کند. ترک های لب ات را لحظه ای خط بزن حسابت را با اسامه پاک پاک کن قبل از آن که به قطار زنده گی بگویی: ـ توقف! این جا پیر مردی پیاده می شود... ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ۱ » رفیق ۱۱/۸۶ /۶
و باران تند می بارد
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
