هیچ میدانید، اینجا چی عصری را نفس میکشیم؟

عصری که آفتاب را به جرم (روشنی) دستبند می زنند و سنگتراشان عصر پارینهء سنگی، از ماقبل تاریخ آمده اند و از تراشیدن فقط شکستن می فهمند.

در عصری که انسان معاصر در آخر جادهء تکامل ایستاده است، ما می باید دستمالی در برابر بینی مان بگیریم تا تعفن گند و پر آزار بی فرهنگی مشام ما را نیازارد.

وای! چی عصریست که عینک سیاهی به چشم می باید زد تا قحطی الفبای آدمیت و دود بلند مکتب را بیننده نباشیم و اشک مان را از حقارت می باید پوشانید، تا دگر مضمون اشک های ما خوراک روزنامه های جهان نگردد و آستین جهان دگر از اشک های ما تر نباشد .جهان حال میداند که ما، فقیر هستیم و فقر ما فرهنگی ماست، هرچند تا هنوز به این باور خود شک میکرد.

ولی حسرتا! قاعده بر این نماند و وزیر فرهنگ ما با فرهنگ زدایی استعفای (نجیب روشن) بر این شک نقطه عطف گذاشت و با کمال تاسف به ما و جهان گفت:

ما فقیر ترین فقرا هستیم، فقری را که با به عاریت گرفتن نکتایی و چرخیدن روی کرسی چرخ دار هم نمی شود کتمان کرد؛ و برما بود که باید صدا در میدادیم، که قضاوت چشم و گوش بستهء وزیر فرهنگ با مکتب سوزاندن و کتاب آتش زدن یکیست با این تفاوت که سیاه کاران در شب دست به خون چراغ تر میکنند و وزیر فرهنگ ما در روز آفتابی، بی آنکه به مهریانی آفتاب بی اندیشد لبخند را زیر مشق جراحی میکشد.

خود تو بگو !چی پوز خندی به ریش این عصر باید داد.

عصری که به زنده گی فرمان (ایست) میدهد و به مرگ میگوید که دیگر زنده نیست …

و شاعری که همیشه در بازی واژه میبرد، عناصر زمین را همه از عشق و گستردگی هوا را همه عاشق میخواست… صدایش در شب راهه ها صدا در میداد:

«دهان ات را می بویند

مبادا که گفته باشی دوست ات می دارم،

دل ات ر می بویند

روزگار غریبی ست، نازنین

وعشق را

کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند.

عشق را درپستوی خانه نهان باید کرد

دراین بن بست کج وپیچ سرما

آتش را

به سوخت بارسرود شعر

فروزان می دارند.

به اندیشیدن خطر مکن

روزگارغریبی ست ،نازنین

آن که بردر می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است.

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابان اند

برکذرگاه ها مستقر

باکنده وساتوری خون آلود

روز گار غریبی ست، نازنین

وتبسم را برلب ها جراحی می کنند

و ترانه را بردهان.

شوق را درپستوی خانه نهان بایدکرد

کباب قناری

برآتش سوسن ویاس

روزگارغریبی ست، نازنین

ابلیس پیروز مست

سور عزای مارا برصفره نشسته است.

خدا را درپستوی خانه نهان باید کرد ...»