پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
ومن با پلی ازبوسه بردستم ورودی اززخمه برتارم این چنین ویران وین چنین تبدار دست بریال اشپم ازمردمان شیشه یی چشمت می آیم می آیم ُ بابی رنگی ازرنگینایی تو باشبزدگی از زیبایی تو وتوبادسته ی ازریحان بردستت خواب نیمه تمام دخترکی را میبافی که سرآیینه ی مهتاب شدن داشت بی آنکه بدانی . مهتاب کولی وار درقاب ماه بوی تو خودرابه نام صدا میزند. آخرخود ُ تو ازکجا می آیی ؟ که درسایه سار نگات خیمه ی لیلا فتاده ست آخرتو چرا می آیی؟ که ماه درپای تو بی جا فتاده ست. نه...، نه...، نه دست از گوشم بر نمي دارم که قصه ات ادامه ي همان شب و لب و سوزن و تار است. در« کلا يمکس» قصه ی تو مادرم گداست و خواهر خوانده اش قديسه ي سربشکسته ی خداست. نه ... نه ، دست از گوشم بر نمي دارم که راوي قصه ات - ابليس - (همان که بود همان که هست همان که بار ، بار) است. مگر تو پيروزمست با کلام اشاره با زبان دست به من مي گويي، مي گويي ازتقويم ديوار خانه ي مان که تيرباران شد و سيب هاي درخت باغچه ي مان که همه تبر و انسان شد. در«اتموسفير» سياه قصه ات ستاره ها اشتباهي مرده اند دستانم به دعا مي روند و در بلنداي متن دستانم مي خواني، مي خواني از طفلک بي بوت همسايه که بي پا هم شد و دخترکي که بي عروسک مادر شد و سر بازي که دگر زخم گلوله اش را نبست و مادري که دگر مسکن هايش را نخورد من مي گويم: _ بس! حدت را بشناس دست از يخن پاره ام بردار تو مي گويي: نه ... نه ... دست بر نمي دارم . فروردين ۱٣۸۶
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
