پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
یک بگذار این دقایق « پسی میستِ » معا صر را سر بِبُرند ، شاید انسان معاصر اینجا هنوز برای انسان بودن چیزی کم دارد و شاید مرگ آنهمه اصحاب فلسفه کم آورد ، بـرای ایـنکه به من و تو بفهمانند؛ که انسان مرکز جهان است، نه زمین . . . ...و من و تـو از ایـن مقوله صـلاح ذروی سـاختـیم ، عــصر پاریـنـه سنـگی و گورهای دسته جمعی . . . شاید ما در معنا مداریِ خود اشتباه رفته ایم ؛ اشتباه بزرگتر از فورمول بم اتوم که قتل عام علف را بر دستان تو با خونِ سیاهِ خاکستر رسم کشید . بگذار گـامهایت در دور ترین مرز استوای زمیـن به یـادگار بمانند شاید ریشه دار شوند . تا با نعش خود خو نـکرده ام، میخواهم انشتین برادر خوانـده ام باشد و اسـامه برادرِ برادرم،تا در فاجعه ی بعدیِ انفجار مرا تا آغازین هجای الفبای آدمیت پرتاب کند ...تا شروع راه ، تا قصه ای سیب و حوا ، تا رفتنِ یوسف سرِ چاه . . . قبل از اینکه برای خونِ بی خونبهای گوساله ای یک کتاب کاش بنویسی، برای خودت بنویس، برای خودِ خودت بنویس . کاش درضیا فتِ کوچکِ سوم جوزا هیگل و افلاطون معلم ما بودند تا بر تخته های مشق کودکان جهان جای بابا و آب و نان مینوشتند : « جنگ قدغن» شاید به خوشقولیِ شاعر: « این کوتاه ترین راه رسیدن به بهشت میبود .» داستان کوتاه شب بود و من بودم، همه چیز رنگ شب داشت و تنها چیزی که مرا و اشیای اتاقم را از شبزده گی می رهانید، گروپ کوچکی بود که بر سقف حلق آویز شده بود، کلکین باز کمی از نور را با خود بیرون می برد و در دل شب می ریخت و من باد را می دیدم که دیوانه وار یخن می درید، دندان می سایید و خود را بر هر چی سنگ و سخت بود می کوبید، می گفتی از یک عمر بی خانمانی به جان آمده بود، ولی ماهتاب خدایی و بی حرف پاره های ابر را حریر می ساخت بعد ساده و بی تکلف بیرون می تراوید و از جنس خدایی اش بر پیکر درختان بی برگ شده رخت می پوشانید. نگاه من از کلکین و اندیشهء مهتاب گذر می کرد و نگران چهار دیواری یک حویلی آن سو تر می شد: ـ "بی بی امو قصه گکته بگو خو. ـ کدامه ؟ ـ امو که پری داشت..."
ادامه مطلب
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
