پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
وقتی سفر را با عاصی همسفر میکنیم، بعد آمدن عاشقانه اش را با داغ بوسه ی عشق بر گونه اش نفس میکشیم، بی درنگ چیزی در صدایمان میشکند، در حجم ما دست میجنباند و در چشم ما آب میشود، و عاصی را میبینیم که درست همان لحظه ی رفتن میآید، و همان لحظه ی مردن زاده میشود، آمدنش همه را عاشق میکند، آمدن لبریز باران با بقچه ی سرخ قلبش وسوغاتی ای از نور و علف. و سلامی از ۥسکر شعر سپید که خواب ۥبکر ماهیان را در گیر دریا شدن میکرد،و شط آبی شانه هاش که ضیافتگاه گنجشک و رنگین کمان بود. با این همه اعجاز میگفتی: هدیه ای عزیزی بود که از دست خود خدا آمده بود. آمدنی که دل قرن را شگافت و فردوسی آن دهقان طوس را که پشت هزار سال بر دروازه ی رزان استا ده بود تنپوشی از غزل تر پوشانید. سنگینی سفرش را در گلویم میریزم و پر از بغض از خدا میپرسم، چرا!؟چرا! آمده بود؟، و بی آنکه گلویش بگیرد میگوید: شاید برای آنکه ناتمامی انسان را با سر بزیر شدنش در مقام گل سوری تمام کنم و شاید برای اینکه کسی دلواپس کابوس کوچ کبوتر باشد و سفر سوگوار گل قاصدک را در ژرفای دلش، دل دل کند و قصه ای رودخانه را در دل سنگ بریزد، و در قحطی روشنی وقتی وحشت شب زیبایی را قفس میکرد خود را آتش بزند و در پژواک زبانه هایش صدایش به رقص در آید: من آن درخت عاشقم که ساحلیست جای من صــدای رود خـانـه ای نشـسته در هـوای مـن شاید هم برای اینکه اینرا به تو فریاد بزند: آب! آب! نشد کسی صدای جوانمر گی ای علفها را به رود خانه نریخت و شای هم برای اینکه کسی برای شبزده گی و شب زنده داری های ملیمه لالایی ببافت وبرگردد، اینجا در همسایگی من و در خیا بان ستا ره ها و در کوچه ی ماه. دیگر خدا حرف نزد، چه میدانم، شاید هم گلویش گرفت . من ماندم و نا تمامی ام و سبد های آتشی عاصی در یخبندان عصر تو و دستهای قلبم که با غمی بزرگتر از خودش دست داده بود و آیینه و آفتابیکه در باورشان نمیگنجید، اینکه مردی از جنس نور وعلف و تبار « مولانا » بر زمین و زمینیان خدا حافظ گفت و بر آسمان و آسمانیان سلام کرد و پیش از گرفتن دامن ماه و همسایه شدن با خدا جاده های جهان را ورق زد و نوشت: به کدام دل از اینـجا به مسـافـرت بـرایـــم که در این جزیرهءخون رگ و ریشه کرده پایم مـن و گفـتــگــوی از جــنـــاب رودخـــانـــه که دریـچه یی بدانسوی اگر شود گـشایـم دل تابـنـاک و گرمی که شگفتـته از دهانـم سخنیست از گــداز و غزلـیسـت از عـزایـم من وقسمت سیاهی ز خـرابـه های ایـنجا مـن و ار غنـون دردم مـن و تـلخی صـدایـم هـمــه سـوی لـطـف آواز کشیـدن آوریــده هـمـه چـیـز بـاب فـریـاد زدن شــده بـرایـم قـفس هـزار بـلبـل بـشکـستـه در گـلـویـم نـفـس هـزار مـجـنـون بـنشسته در نـوایـم ** اگر به ژرفای آیینه عاصی نگرنده گردیم بی اشکال به این دید دست میازیم که عاصی همان ذلالی بودکه قبا را از پیکر شعر بدور انداخت، بر تن واژه لباسی از هوای تازه کرد، شمشیر وکمان ولگام را با گل سوری، صحبت رودخانه و عاشقانه مردن همسایه کرد.هرچند درنوردیدن این راه عاصی تنها نبود. اما به ایده ی من، شاعرانگی که در قالب عاصی ریخته شده بود، تنهای تنها بود، شاعرانگی درنهایت لایه تنهایی یک حس حلول یافته در ژرفای انسانی، که با توجه به عناصر شعرش میشود گفت شاعری که چشم سوم داشت .آنچه در نفس مقوله ی چشم سوم به پالایش میرسد دیدیست از زاویه ی نا خود آگاه در ناکجا های نا مرعی زندگی که درآن شاعر زبان درخت و مکنونات سنگ را حس میکند که جمع محدودی آنرا دارند. و در دایره این محدوده تنها شاعران و آفرینشگران هنر های تجسمی قرار دارند و عاصی یکی از آنها بود که نفس سبز علف را میشنید. در جمع راهیان آفرینش های تجسمی کسانی خوبتر ازاین دست بوده اند و شاعرانی هم هستند که بینش سوم دارند مثل: داکتر سمع حامد،واصف باختری، شریف سعیدی، کاظم کاظمی بانو حمیرا نگهت، بانو خالده فروغ، سیدعاصف حسینی و « ... » توانسته اند شعر را به بلندای زیبایی بهتر از آنچه که عاصی میخواست بردند. و این پش آمد در ادبیات داستانی هم محصوص بوده.« ژوزه سارا ماگو » اگر چشم سوم نداشت ممکن به نوشتن رومان بزرگ « کوری » دست نمیافت و جایزه ادبی نوبل به او تعلق نمیگرفت و مارکز شاید نمیتوانست صدسال تنهایی انسانی را تبدیل به کتابی سازد که مثل نان به فروش برسد. وهمه تأ سفم از این است که این بزرگی آنچنانکه بزرگ است ندیده ایم ، و من هم با روی هم آوردن چند واژه حق او را ادا نکرده ام و تنها خواستم روی یاد داغ شده اش در همه جا دست بکشم و برای نوشتن این مقاله دو شب را نخوابیده ام تا روح بزرگش را سلام ... ٦میران / ١٣٨٦ سلا مِ باران ای نهایت رفاقت از کدامین سفره برای سفرت توشه بسته بودی که کلامت زبان مادری گنجشکان بود. وخدا حافظی ات سلام هر لحظهء باران… کدامین سفره؟ این را لب نا گشوده گفتی: سفرهء سرخ دل… هدیه به ژکفر حسینی: همانکه بدست زیبایی چراغ داد ، تا ببینمش ... بوی دعا نه ، بخشودنی نیست یک عمر همخوابگی با کنیزکان دقیانوس وحس سرخ تفنگ را به عطر نان وخواب عروسک ، قسم داد ن، آنهم در جهانی که حتا دستان خداش بوی دعا نمیدهند و جغرافیای غارهاش در خواب برگشت پیامبر به خواب رفته اند. ٢٩ ∕ ٦ ∕ ۱۳٨٦ 
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
