پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
برج های «نیویورک»... پیش از آن که کتاب های مقدس به شک بیافتند شکل آریایی ات را با هجا های اوستا شسته ای از تکانه های یال اسپان پیش از آدمی، سفر بی نشانی جمشیدیان، از خسته گی اشترانی که واژه های مثنوی حمل کرده اند و باد های که جای پای اشتر و آدم روبیده اند تو از بلخ تا قونیه ریخته ای و بی چتر و کلاه از باران «رادیو اکتیف» تا روز راهه های قرن بیست و یک دویده ای تو شپلاق عاشقان شبگرد نی شاپوری، زبان گنگ درخت نشینان جنگلی، کهنه گی گل آگین کوزه گران مصر، ایستاده گی برج های «نیویورک» را تو به زمین خورده ای. تو زخم های فلسطین و پیراهن خودتی همین تو که این همه سردی صندلی، خانه های کاه گلی و قصه های سوخته را سخت بغل زده ای همین تو که در لایه های خودت خم شدی تا مشق های مچاله شده عشق را به خنده های نا سو گل های پیراهنت، پینه کنی... 16/آبانماه 1387
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
