پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
من گفتنی نیستم بگذار از بلندای دلم بیافتم پسامدرن به زمین بخورم روی تیترداغ روزنامه ها، لای کتاب های تیراژ بالا، حنجره ی این همه رنگ را ازم بردارید من گفتنی نیستم در من ناودان ها خود کشی کرده اند و باران تند می بارد آتش نشانی را خبر کنید مردی نامه های عاشقانه اش را آتش می زند، کشتی نجات را به آب بیاندازید کسی در من غرق می شود. صدایم را قطع می کنی با پچ پچ این که: ـ «عشق که از سر پرید چه یک نیزه؛ چه صد نیزه» 2/ اسفند / 1387 تیتر تنهایی پر هایم را می کنم و شانه های شب زده ام را شبو می کارم سایه ام را ساز می زنم، دلم را قاط می کنم و تا می کنم در جیبم روی تیتر تنهایی ام تف می اندازم، دیوانه گی ها را از خودم می اندازم پایین تا آخرین هجای دلم می دوم... اگر فکرم بد نیست انگشت لای مو هایم می برم جمجمه ام را ناز می کنم و خود خودم را صدا می زنم هی آقا! من را ندیده ای؟
و باران تند می بارد
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
