پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
روز های من ساری ست که نیست نارنجی رنگ گرمی ست که دیگر های مرا رنگ می زند پرنده قول دروغی که از شاخه های تو می پرد شقیقه ی شام های من پیش از خاکستری شدن سیاه بوده اند. روز های من بی جاده و پیاده رو زیر باران من راه می روند به لرزه میافتند، سرما می خورند روز های من بی چتر
و کلاه کفش های شان را پا می کنند نه ... روز های من که کفش به پا نمی کنند روز های من که پایشان برهنه نیست روز های من که پا ندا شته اند. روز های من در جایی از زمان صف بسته اند و از سفارت گمی گذرنامه می خواهند. 23 اسد ، سیزده هشتاد و هشت هدیه به چهل و دو مین سال تیرباران چگوارا به هورا های ماندگار ی که هنوز در هوا نفس می کشد ... پس از رفتن ات الاهه های مقدس هنوز از شانه هایت نیامده اند هورا هایت را از دل باد برداشته ای صدای موزه هایت را از مگرهنوز حدس کوه شدنت در کودکان و مادران ترانه هایت را برای زمستان های سرد شان خشک می کنند تفنگ ها با جیغ شان ترا حرف می زنند و گنجشکان زبان مادری شان را درگلویت جا گذاشته اند مگر هنوز شانه های زمان ابریست و ناودان ها برای تر شدن ات درد می کشند خیابان ها با صدای پا هایت به مسافرت رفته اند خسته و ژرفای آدم ماندن و مرد شدنت از تو بلند می روند با رژه های تند با سینه های حبس و همین که بهار دیر می کند جای موزه هایت پرچم سبز می شود ۳۱/۸/۸۸ درخت گریان می میری حتا اگر قرن رو برویت به گریه بیافتد حتا اگر پل های پشت سرت خراب نشوند. می میری حتا اگر ثانیه های ساعت یک تیر نخورند. شیار رگ هایت را به ریشه های هر چه نارورن بود دوخته یی دویدن پا هایت را به بال های باد مجنون بید ها را به حال خودشان گذاشته یی تا گریان باشند عرق پیشانی ات را شب بو ها به هم قرض داده اند و شبو ها شب های شبهاست، که شبنمی شدن را از یاد می کنند.
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
