پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
خود کشی زمین بگیر شلیک کن! اینجا مردن ممنوع نیست کف بزن که با خودم به ساز «تانگو» به رقص بر خاستهام این سوترک از مادرم که بعد من به سبک «استرتیپ تیز» سینههایش راعریان میکند. گوشت هست: زمین زیر پایم خودکشی کرده و با این همه ساز به دور خود نمیچرخد دست ها در بلندای هوا خشک مانده اند و گداهای خیابان دهافغانان خوبتر از «وارلسون و تایوون» و... اپرا میخوانند. پسران نحست پگاههاست ساختمانهای زمین خورده ات را اسپند میچرخانند تا به قول زن «الله نور» «مو از سرت کم
نشود» گوشت هست: روی تیتر دستانت عکس انداختهاند: که زنی زخمهایش را در بشقاب میاندازد زیباییاش را بقچه میبندت و «کروموزم»های کرم زدهاش را به همسایههای کر و کورش بخش میکند. گریهدار است میدانم مگر آخرین فورمول سلاح نمیدانم چی در جهنم شلیک نمیشود؟ گوسفند! پس از این همه گرگ شدن چی میخواهی باشد؟ میدانم؛ بمبیرکها روی پلکهای تو مادر میشوند و بوی «گلBM16 » به رنگ پیراهنت نمیآید گرفتن این همه قوس ناخنک برای سرفههایت کافی نیست مگر این هفتههای خال خالی هفتهها میشود در خاطره ات مُد شده.
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
