پریدن پلنگ روی وزن گوزن
روز راهه های امان پویامک
هدیه به هم آدم و هم سلولم، به (نجیب آگاه) که گاه و بیگاه ابر هایم را با دست یک سو زد... آقای عشق! هوای من زیر دمای صفر دق کرده لطفن! دستان دلم را در جیب هات جا بده در دلشوره همه باد ها دویده ام تا یادت بی اندازم که خدا سرنوشت همه را کف دست نوشت و من یکی را کف پا هایم صدایم درد می کند با پوزش که زبان مادری دلم لکنت دارد و در خال های خا کستری خاطره ام حدس تو بو گرفته منی در تمام ناودان ها دویده با گلایه ی این که؛ زیبایی زده ام بگیر با نخ های رنگی رگهات هجای دلگیر ـ شاعر ـ را در حاشیه ی لب و پا ورقی لبخندت بدوز تا این همه هجا و ردیف لای من پیر شوند. آ! آقا! مرا نمک بزن، من از گند زدن بیزارم منی که بعد یک عمر خاک شدن و خشت شدن هنوز معنای الف مد و دال و میم می دهم آقا هیچ دلیل ندارد تمام موزه ها و تندیسه ها در بی صدایی عتیقه شان چهر ترا چرت می زنند خدا تراشان پیش از ابراهیم معنای ترا تراشیده اند. نه نگو: ــ اصلن نه مگر شرم این همه انار که به جان درخت افتاده رابطه ی تو و گونه نیست مگر این همه تو که در اکسیجن و هوا ریخته اند چی؟ بگیر دست و آستین بیاور پرچال شانه هایم را دانه بپاش شمار بگیر! چند تا سار از قفسه سینه ام سرک کشید و چقدر پروانه از جمجمه ام پرید. اول جدی ۸۷
| Design By : Night Skin |
وقتی به خودم دست می جنبانم و من را به من، معرفی می کنم ، در ترکیبم، ژکفر حسینی، نه، پر پروازم را می بینم که عروسی من و ادبیات را با یک ماه زیبایی و یک روز روشنی بر تنم اندازه می کند…
دست می برم و به عنصر دیگرم دست میازم، به سمیع حامد که مثل سیب می ماند، سیب که در هر نگاه صد معنی تازه می دهد و در هر معنی اش صد عشق تفسیر می شود… و متن نگاهش از پس عینک بی گردش، از حال تا هنوز در چرت "موسیچه" بود…
وحید وارسته در هر ورقم چیزی می نوشت و از نگاهم چیزی را خط می زد، در ارتعاش دست هاش چیزی تکثیر می شد… چیزی مثل عشق، مثل زیبایی مثل خودش… و مثل کلامش که می گفت… " آب را باید شست"…
خالد نویسا را در کوچه های "فصل پنجم" سلام می کنم… "فصل پنجم" این دو کلمه "نویسا" می شوند و با زبان اشاره چیزی را فریاد می زنند و چیزی را در چشم آب می کند… اگر بعد فصل چهارم، پنجم بود… وای نویسا تو چه دیدی که ما ندیده بودیم… وای…
در دور دست هایم، فرهاد برای زخم شبم مرحم می آورد، دریا شبم را به نام صدا میزند، صدایش چیزی را از من کم می کند ، فرهاد نام شبم را می فهمد، دریا را می گم… دریای که دریا وار می آمد و دریایی می برد…
امیر جان صبوری سقوط دست های خالی ام را با دست های پر از ترانه اش، ترانه می پوشانید .لبخندش دست به دست با لبخندم عکس یادگاری می گرفت…
و عاصف حسینی انگار خود، خودم شده بود که در جای از من نوشته بود:
"دست بردار ، برادر
که نه از خودم خشنودم ، نه از شما
نه از گالیله که سرگردانی مارا کشف کرد"…
