این اولین تلنگر سر انگشتان عشق است که به نام شعر بر شیشه ی

 دلم خورد و با ترک هایش مرا تا من امتداد داد...

می خواهم چندی بعد اولین مجموعه ی آلوده به شعرم را به پاس

عاشقانه گی به این شعر سرخ هدیه کنم... 

 

 

 

 

 

سرخ

 

 

 

بگو هجای دل ، درمسلخ عشق خونین است

این را ، هرچی، سرخ است میداند

وتو ، ندانسته هیچ تو

به هر چه رنگ سرخ داشت

دست بردی

به مواج سرخ نبضم

به درخت سیب قلبم

آری! دست بردی

چیدی

دزدیدی

بوییدی

و عاقبت به دندان کشیدی...

 

 

 

 ۳۳۶شب خواب حرام

 

 

 

با تعارف

آسمان را دست مالی می دهم

 

عکس برکه ها  ابری ست

 

و بعد ۳۳۶شب خواب حرام

 

به پاورقی لبخند ماه دست می برم

 

می نویسم زیبا!

 

بعد دست خط

 

 و تاریخ:

 

 ـ چهاردهم مهرماه ـ

 

 

واپسین ستاره ی کنج جیبم را

 

به دخترک همسایه می بخشم

 

به تارَک تارترین تاریکی چراغ می برم،

 

نوشته های خدا را نقطه سر خط می خوانم،

 

و در نیم رخ همین یک اتفاق 

 

از یلای یلدایی یوسف سیاهی چاه را برمی دارم.

 

و به زلاله ی زیبایی زلیخا زل می زنم ،

 

راهک های موهوم کف دستم را در دستم

 

مچاله می کنم،

 

خطوط پیشانی ام را به دور می ریزم

 

من!

 

 منی که با هجای سیب شروع می شوم

 

و امتداد من سرخ و نامعلوم است.

 

۱۴ مهرماه ۸۶